Op grote diepte, ver voorbij elk spoor van zonlicht, klemt een sulfietbastión zich vast aan de middeoceaanrug terwijl honderden yetikrabben — *Kiwa* sp. — schouder aan schouder over het gebroken gesteente kruipen, hun lange borstelklauwen geheven in de mineraalrijke nevel die uit de ventopeningen sijpelt. De fijne setae op hun scharen zijn begroeid met chemosynthetische bacteriën die waterstofsulfide omzetten in organisch materiaal, zodat de krabben in wezen leven van de aarde zelf: een ecosysteem dat geen druppel zonlicht nodig heeft. Onder een druk van honderd atmosfeer of meer glanst het basalt zacht door een zilverachtige film van microbieel leven, terwijl verse zwarte rokers op de achtergrond gloeiende zuilen opgooien — hun heetste kern roodoranje, vervagend naar rookkleurig zwart waar ze oplossen in het omringende water van slechts twee graden Celsius. Hier en daar flikkeren cyaanblauw bioluminescente glinstertjes van kleine fauna die door het donker bewegen, en marinesneeuw — een gestage neerwaartse stroom van organisch stof en mineraaldeeltjes — dwarrelt geruisloos langs het geheel, door een watermassa die al eeuwen nooit door iets anders dan het leven zelf wordt verlicht.
Hydrothermale bronnen