In het absolute duister van 2.500 meter diepte, waar de druk meer dan 250 atmosfeer bedraagt en geen enkel zonlicht ooit doordringt, rust een walvisskelet half begraven in het zachte zwarte slib van de zeebodem — een eiland van leven in een verder voedselarme woestenij. De ribben rijzen op als gebleekte bogen, dicht bezaaid met de witte en rode pluimen van Osedax-wormen die de botten zelf als voedselbron gebruiken, terwijl fluweelachtige bacteriematten van sulfideoxideerders een zwakke, geestachtige chemotrofe gloed afgeven over de verweerde botstructuren. Boven de resten zweeft een slokdarmaal in een dramatische boog, zijn lange donkere lichaam bijna oplossend in het water, zijn kolossale bek half ontvouwen als een doorschijnend zwart-violet zeil — een jagende verschijning in een wereld zonder oriëntatie. Een sluier van turquoise ostracoden trekt als kosmisch stof door het water, hun kortstondige bioluminescente vonken verlichten even de fijne rimpelingen in het slib, de textuur van de botten en de hagvissen die zich door de holtes weven, terwijl aan de verre rand van het karkas de stompe schaduw van een slaaphaai roerloos hangt. Dit is de vierde fase van de walvisval-successie zoals beschreven door Smith en Baco: een chemosynthetisch ecosysteem dat zonder enige energie van boven bestaat, gevoed door de ontbinding van één enkel dier dat hier misschien tientallen jaren geleden zonk, en dat de zeebodem nog steeds voedt in volstrekte, drukkende stilte.
