Zeegras Mozaïek

In de ondiepe kustwateren waar zeegras welig tiert, valt het zonlicht in brede bundels door een heldere, blauwgroene waterkolom van slechts enkele meters diep — het water trilt van licht, en golvende caustieken tekenen zich af op het fijne carbonaatzand dat zichtbaar is in de cirkelvormige openingen tussen de dichte zeegrasmatten. *Halodule* en verwante zeegrassoorten vormen hier een mozaïek van levende tapijten, hun lintachtige bladeren bedekt met een fijne laag epifytische algen en diatomeeën, terwijl tussen de verticale bladeren naaldvissen (*Syngnathidae*) vrijwel bewegingloos hangen, hun slanke, olijfgroene lichamen volkomen opgegaan in de geometrie van de vegetatie. Glashelder zwevende garnalen, hun transparante lichamen nauwelijks zichtbaar tot een strook zonlicht hun interne anatomie even zichtbaar maakt, drijven boven de heldere zandplekken waar fijne zandkorrels nog de sporen dragen van de laatste getijstroom. Op deze ondiepte, waar de druk nauwelijks meer dan twee atmosfeer bedraagt en de fotosynthese op volle kracht plaatsvindt, is de primaire productie aan zijn intensiefst — een wereld van warmte, licht en stille overvloed die bestaat zonder getuige, precies zoals hij altijd heeft bestaan.