Op ongeveer achtentwintig meter diepte bereikt de *Posidonia oceanica*-weide haar grens, waar het gefilterde zonlicht van het oppervlak is teruggebracht tot een koele blauwe gloed die nauwelijks nog schaduwen werpt. De lintvormige bladeren worden hier korter en ijler, omzoomend een oud maërlterras waarvan het gelaagde wortel- en rizoomplatform zich als een stille scharp aftekent tegen het dalende zand — het resultaat van eeuwen van organische opbouw, een geologische structuur gevormd door het leven zelf. Boven het bladerdak hangt een compacte school kleine zilverkleurige pelagische vissen dicht op elkaar in de blauwe waterkolom, hun gezamenlijke beweging golvende schaduwen over de graslandkruinen werpend terwijl zacht getij door de halmen trekt. Tussen de sprieten, waar druk en kilheid de grens van fotosynthetische mogelijkheden markeren, schuilen juveniele lipvissen, kleine zeebrasems en pijlvissen in de beschutting van een van de meest productieve kustecosystemen van de Middellandse Zee — een kinderkamer die bestaat in stilte, volledig onbewust van elke buitenwereld.
Zeegrasvelden