Op de schouder van de trog, waar de helling met een duizelingwekkende steilheid wegzakt naar de axiale diepte, rust een grillig gerafelde sedimentmantel van koud grijs slib en cohesieve klei, doorsneden door smalle erosiegeulen en scherpe breukranden van blootgelegd gesteente. Bij een druk van meer dan zestig megapascal en een watertemperatuur die nauwelijks boven het vriespunt uitkomt, bestaat hier een wereld die volledig onttrokken is aan elk zonlicht — de enige beweging van licht is wat de organismen zelf voortbrengen, tere blauwe sporen die in bogen door de waterkolom trekken en de passage verraden van pelagische wezens die boven de afgrond zweven. Deze haarfijne lichtsporen zijn vermoedelijk de bioluminescente signaturen van amphipoden of andere diepe pelagische fauna die de trogwand als oriëntatiepunt gebruiken, aangetrokken door de concentratie van organisch materiaal dat langs de steile hellingen omlaag drijft en zich ophoopt in de geulen. Op het sediment zelf — vermoedelijk bezaaid met de bleekwitte schalen van agglutinerende xenofyoforen — speelt zich in stilte een ecosysteem af dat zijn energie ontleent aan de gestage regen van deeltjes vanuit de waterkolom boven, een wereld die bestaat in volkomen onwetendheid van elk oog dat haar zou kunnen aanschouwen.
Trogranden