In de schemerzones van de open oceaan, ergens tussen tweehonderd en duizend meter diepte, drijven kamkwallen in een stilte die bijna tastbaar is. Hun glasachtige lichamen zijn nauwelijks te onderscheiden van het omringende water: alleen een flinterdunne zilveren rand en subtiele brekingspatronen verraden de aanwezigheid van levend weefsel in het blauw. Langs de rijen trilhaarplaatjes flitsen af en toe zwakke blauwgroene bioluminescente pulsen, kortstondig en precies, als stippenlijnen die de elegante geometrie van deze dieren even onthullen voordat de duisternis ze weer opslokt. Het resterende zonlicht dat van ver boven doordringt is hier niet meer dan een diffuse kobaltblauwe gloed, die gestaag vervaagt naar ondoordringbaar ultramarine dieper in de waterkolom; de druk bedraagt tientallen atmosferen en de temperatuur daalt naar enkele graden boven nul. Ctenoforen zijn geen kwallen maar een geheel eigen diergroep — gelatineuze, symmetrische roofdieren die zoöplankton en vislarven vangen met plakkerige tentakels — en zij bewonen deze schemerzone al honderden miljoenen jaren, lang voordat er ogen waren om ze te aanschouwen.
Schemerlichtzone