Langs de kam van een mid-oceanische rug, op een diepte van zo'n 2.500 tot 3.000 meter, liggen kussenlava's opgestapeld als zwarte glazen ballonnen — bolronde basaltlobben, kwangebarsten en obsidiaanglanzend, nog vrijwel zonder sediment omdat de uitbarsting pas achter hen ligt. Door smalle eruptieve scheuren tussen de lobben lekt een dof kersrood gloeien naar buiten, het signatuur van nog vloeibaar basalt dat pulserend door de kerst van de aardkorst omhoogdringt, daar waar twee tektonische platen zich van elkaar verwijderen met een traagheid die in geologische tijd gemeten wordt. Boven de warmste spleten trilt het water in fijne thermische golven, en langs de contactvlakken sijpelt hydrothermale vloeistof omhoog als zwevende oranje-rode sluiers, mineralenrijk en chemisch actief, de basis van een voedselketen die niet op zonlicht maar op chemosynthese drijft. De omringende waterkolom is koud, zwart en onvoorstelbaar zwaar — bij deze druk wordt elk molecuul water samengeperst onder een gewicht van 250 tot 300 atmosfeer — en toch dwarrelen fijne mineraaldeeltjes en mariene sneeuw stil door dit duister, hier en daar flakkerend verlicht door een eenzaam bioluminescent stipje van een voorbijdrijvend organisme. Dit is een wereld die zichzelf onderhoudt, ver buiten het bereik van licht of seizoen, onverschillig en volkomen compleet.
Midden-oceanische rug