Boven de gebroken vulkanische ruggengraat van een mid-oceanische rug, op een diepte van twee- tot drieduizend meter, drijven transparante pelagische kwallen in gelaagde stromingen die worden gevormd door thermische opwelling en tektonische reliëfs — elk dier een levend instrument dat reageert op de kleinste drukgolf in het koude, inktzwarte water. De druk hier bedraagt meer dan tweehonderd atmosfeer, en toch pulseren deze glasachtige wezens gestaag, hun radiale kanalen en haarfijne tentilla oplichtend in zachte cyaanblauw-violette golven van bioluminescentie die zich als levende contoerlijnen door de duisternis bewegen. Onder hen tekent een nauwelijks waarneembare warmtegloed van vers basalt en diffuse hydrothermale uitstroom de crestketen af: verse zwarte kussenlavas, vulkanische spleten en glanzend glas dat nog geen decennia oud is, gevormd waar twee tektonische platen uit elkaar schuiven en aardmantel als korst stolt. Mariene sneeuw — organisch detritus en minerale deeltjes — daalt traag door de waterkolom en omhult de scene in een stille nevel, terwijl de bioluminescente signalen van de kwallen wegvagen in de enorme, ongetuigde diepte boven het riftsysteem.
Midden-oceanische rug