In de schemerende waterkolom, op zo'n vierhonderdvijftig tot zeshonderd meter diepte boven een continentaal talud, trekt een schuin gordijn van lantaarnvissen door het blauwzwarte water — een levende sluier van duizenden kleine mesopelagische lichamen, gevormd door interne golfschuifkrachten tot gelaagde linten die aan de randen uitrafelen tot losse constellaties van zilverkleurige silhouetten, elk voorzien van nauwelijks zichtbare ventrale fotoforen die oplichten als gedempt sterlicht. Het resterende daglicht, gefilterd door meer dan een halve kilometer zeewater, reikt hier nog slechts als een uitstervende kobaltblauwe gradiënt die langzaam oplost in absolute duisternis; de druk bedraagt hier al meer dan vijftig atmosfeer, een kracht die zacht en alomtegenwoordig het water comprimeerd houdt terwijl ijle mariene sneeuw geruisloos neerdaalt. Onder het gordijn drijft een enkele *Bathocyroe*-ribkwal, bijna volkomen transparant in zijn omgeving van koud, helder water — totdat het zwakke blauwe schijnsel de gelatineuze lobben even onthult en langs de kamrijen haarfijne regenboogdraden verschijnen, een iriserende zweep van gebroken licht die het fyische verschijnsel van lichtverstrooiing langs trilhaarplaten zichtbaar maakt. Dit is een wereld die volledig op zichzelf bestaat, oud en stil, ver buiten het bereik van iedere herinnering aan de oppervlakte.
Geleireuzen