Spookklok Boven Canyon

In de schemerzône boven een continentale helling hangt *Stygiomedusa gigantea* roerloos in de waterkolom, haar brede klok nauwelijks onderscheiden van het donkere blauw dat haar omringt — een wezen van bijna uitsluitend water, zwevend bij drukken van vijftig atmosfeer of meer, waar het laatste restje neerwaarts dalend zonlicht nauwelijks nog een zwakke kobaltgloed in het water nalaat. Haar vier lintvormige mondarmen dalen diep onder haar uit en drijven langs de vage contouren van de canyonwand, die zich als een versluierd reliëf in het blauw-zwart oplost, bedekt onder een gestage neerslag van mariene sneeuw — organisch stof, bacteriën en vergaan weefsel dat als een stille regen uit de bovengelegen lagen neerdaalt. *Stygiomedusa gigantea* behoort tot de grootste bekende kwallen ter wereld, met een klok die meer dan een meter breed kan worden en armen die tienmaal zo lang kunnen zijn, en toch blijft zij in netten vrijwel onvangbaar, zo breekbaar dat alleen het water zelf haar vorm in stand houdt. Verderop in het duister flikkeren enkele koude puntjes bioluminescentie — onzichtbare organismen die met licht communiceren in een wereld waaruit elk zonnelicht definitief verdwenen is — terwijl de canyon zich zwijgend in de diepte uitstrekt, ongerept en volledig aan zichzelf overgelaten.