Bathocyroe onder blauw plafond

In de schemering van het open water, op een diepte waar de druk meer dan vijftig atmosfeer bedraagt, drijft een reusachtige *Bathocyroe* met zijn geleiachtige schaal naar boven gericht door de pelagische stilte boven een continentale helling. Het lichaam van de ribkwal bestaat voor het overgrote deel uit water zelf — een doorzichtige, kwetsbare halve bol van levend weefsel, nauwelijks te onderscheiden van de omringende zee — maar de rijen kamplatten vangen het laatste restje neerdalend daglicht op als ijle, spookachtige regenboogbanden in cyaan en violet, een fysisch verschijnsel veroorzaakt door de golflengte-afhankelijke breking van licht langs de ciliënrijen. Boven het dier lost de waterkolom op in een zwakke kobaltblauwe gloed die snel overgaat in een bijna volledig zwart middenwatervolume, doorspikkeld met trage vlokken mariene sneeuw en, ver weg in het duister, de punctuele flikkering van bioluminescente organismen die hun eigen licht produceren in een wereld zonder zon. De *Bathocyroe* zweeft zonder spierarbeid of gasruimten, haar drijfvermogen in evenwicht met een gestratificeerde waterkolom die door thermohaliene gelaagdheid is opgebouwd in dunne, stabiele lagen waar prooiorganismen zich concentreren en waar grote gelatineuze roofdieren op hun beurt in absolute stilte op jacht zijn.