De ROV zweeft roerloos in een kolossale waterzuil, ver boven de onzichtbare zeebodem en even ver verwijderd van elk oppervlak of levend wezen — alleen de smalle kegels van de voorwaartse lampen doorsnijden de absolute duisternis. Door dat lichtschijnsel dwarrelt een eindeloze stroom mariene sneeuw: schilfertjes van afgestorven plankton, fecale pellets en bacteriële aggregaten die, als het enige referentiekader in deze betekenisloze ruimte, diagonaal door het beeld glijden en de schaal onmeetbaar maken. Op deze diepte — ergens tussen de tweeduizend en drieduizend meter — bedraagt de druk meer dan tweehonderd atmosfeer, is de watertemperatuur gedaald tot rond de twee graden Celsius en heeft zonlicht de wereld al eeuwen geleden verlaten; wat rest is een permanente, doordringende nacht die slechts zelden wordt onderbroken door het blauwe flitsen van bioluminescentie. De rode, groene en ambergele statuslampjes aan de rand van het frame — nauwelijks zichtbare weerspiegelingen op donker, nat metaal — benadrukken eerder de eenzaamheid dan dat ze die verdrijven, en buiten de lichtbundel verslikt het water elk foton in seconden, alsof de oceaan zelf weigert herinnerd te worden.
Eeuwige nacht