Op de vlakte van de diepe oceaanbodem, op meer dan vierduizend meter diepte waar de druk meer dan vierhonderd atmosfeer bedraagt, ligt een vers neergezakt floers van phytodetritus uitgespreid over het sombere sediment — een olijfbeige sluier die de gewoonlijk egaal grijsbruine modder zachter en net iets lichter maakt, een teken dat ergens ver boven dit duister een bloei van fytoplankton zijn einde vond en in stilte naar beneden dwarrelde. Holothuriën bewegen zich traag en methodisch over dit organische laagje, hun sporen kruisend met die van andere depositeneters in een web van ondiepe groeven en worpjes fecale afzettingen, terwijl zeeslangen met hun armen laag langs de bodem gepositioneerd blijven en een solitaire xenofyofoor als een grijs-beige korstformatie op de modder rust. Verspreid in het ijskoude, volkomen duistere water boven de vlakte flikkeren af en toe koele, cyaanblauwe bioluminescente pulsen op — vluchtige lichtflitsen van organismen die de waterkolom bewonen en waarvan het bestaan nooit afhankelijk was van zon of bovenwereld. Dit is een wereld die al miljoenen jaren in absolute stilte bestaat, onder een permanent gewicht van water dat elk geluid en elke herinnering aan het oppervlak volledig uitwist.
Diepzeevlakte