Canyon Ribkwallen Corridor

In de canyon op 410 meter diepte — daar waar de continentale helling steil wegduikt van het shelf-break naar het donkere bekken — sijpelt het laatste daglicht naar beneden als een nauwelijks tastbare, koelblauw monochrome sluier die langzaam oplost in duisternis. Bij een druk van ruim 41 atmosfeer hangt de waterkolom zwaar en stil tussen wanden van gelaagd sediment, doorsneden door kleine ravijnen en slumplittekens die de geschiedenis van langzame massabewegingen langs de helling weerspiegelen. In dit mesopelagische schemergebied drijven ribkwallen — ctenoforen met hun rijen van iriserende trilhaarplaatjes — als doorzichtig glas langs de canyon-as, hun randen oplichtend als koude zilveren linten wanneer ze het spaarzame omgevingslicht breken, terwijl korte ketens van sifanoforen ondoorzichtig blauw oplossen in het water om hen heen. Hier en daar flikkeren minuscule bioluminescente vonkjes, het eigen licht van organismen die in een wereld zonder zon hun aanwezigheid aan elkaar kenbaar maken. Mariene sneeuw — een gestage regen van organisch detritus — daalt traag door de waterkolom en maakt de trage stroming langs de canyonbodem zichtbaar als een nevelige nefeloïde laag die het sediment zacht in beweging houdt, een stille getuige van de onophoudelijke uitwisseling van materie tussen het bovenliggende oceaanwater en de diepte.