Nepheloïde Richel Drift

Op deze duizelingwekkende diepte, waar de druk oploopt tot meer dan tachtig megapascal en het water nauwelijks boven het vriespunt uitkomt, rust een smalle richel als een stenen plank tegen een nagenoeg verticale rotswand die wegzakt in absolute duisternis. Een contouvolgend stroompje tilt een dun nepheloïed sluier van het sediment omhoog, zodat fijn slib en mariene sneeuw horizontaal door het zwarte water hangen als een koude, grijze waas van klei en organische deeltjes die van hoger op de flank zijn meegevoerd. Verspreid over de zachtere sedimentzakken op de richel groeien bleke, gekorrelde xenofyoforen — reusachtige agglutinerende foraminiferen die behoren tot de grootste eencellige organismen op aarde — terwijl amphipoden en munnopside isopoden als bijna doorzichtige gedaanten langs het gesteente bewegen, aangepast aan een wereld van extreme druk en eeuwige kou. Iets verder van de wand zweeft een hadale slakkenvis, zachtlijvig en nagenoeg gewichtloos, zijn doorschijnende lichaam flauw oplichtend in de allerminste bioluministente glinstering die het enige licht vormt in deze permanente nacht. Dit is een landschap dat bestaat zonder enige menselijke aanwezigheid, al miljarden liters donker water boven zich dragend, onaangeraakt en volkomen zichzelf.