Xenofyofoor Rode Vlakte

Op de bodem van de Sirena Diepte, de op één na diepste bekende depressie in de Mariana Trog, bedekt een fluweelzacht tapijt van baksteenrood hadaal slib een vrijwel grenzeloze vlakte op meer dan tienduizend meter diepte, waar de druk meer dan duizend atmosfeer bedraagt en geen greintje zonlicht ooit doordringt. Uit dit ijzerrijke sediment verrijzen xenofyoforen in alle richtingen: schijfvormige en vertakte kolossen van levend protoplasma, elk opgebouwd uit één gigantische meerkernnige cel, hun bleekwitte en doorschijnende structuren bezaaid met sedimentkorrels en fragiel als porselein in de ijskoude stilte. Dit zijn de grootste enkelvoudige cellen op aarde, en zij gedijen hier juist omdat zij de giftige zware metalen die zich in het hadaal slib ophopen kunnen opnemen en opslaan — een aanpassing aan een omgeving die voor vrijwel alle andere leven ondraaglijk zou zijn. Hoog boven de vlakte laten minuscule drijvende organismen sporadische cyaanblauw pulsen los, bioluminescentie die voor een fractie van een seconde de zachte contouren van de xenofyoforen omzoomt en het reliëf van het rode slib onthult, voordat de duisternis zich weer sluit over dit oeroude, roerloze landschap dat bestaat zonder getuige.