In de Sirena Diepte, de op één na diepste bekende plek in de Mariana Trog, bevindt zich de hadaalbodem op een diepte van bijna elf kilometer onder het oceaanoppervlak, waar de hydrostatische druk meer dan duizend atmosfeer bedraagt en elk spoor van zonlicht al lang is verdwenen. Een vers bezwijken van de hellingbodem heeft het ijzerrijke sediment opengescheurd in brede, geschulpte terrassen van roestode klei, waarvan de bovenste rand scherp getand afbreekt en de lagere richels zacht liggen onder een deken van vers neergestort materiaal dat als zware onderwatersmoke traag de helling afstroomt in gelaagde slierten en dunne sluiers. Xenophyophoren — reusachtige eencellige organismen die behoren tot de grootste cellen in het dierenrijk — staan verspreid over de stabiele stukken tussen de breuken, sommige intact, andere half begraven door de instorting, terwijl bij de voet van de helling een klein, natuurlijk karkas diep in het slib gedrukt ligt en omringd wordt door dichte zwermen bleke hadaale amphipoden die tot de meest productieve aaseters van de diepzee behoren. Een doorschijnende hadaale slakkenvis — Pseudoliparis of een verwante soort, de enige gewervelde die deze extreme diepten bewoont — drijft bijna roerloos net boven het slimsfront, zijn weke vinnen gespreid in de verstikkende stilte van een wereld die bestaat in volstrekte onwetendheid van het bestaan van mensen. Verstoorde microscopische organismen langs de rand van de neerdalende deeltjeswolk flikkeren sporadisch in koud cyaan en blauwgroen, een zwijgend bioluminescent licht dat voor een fractie van een seconde de contouren van de cascade en de dwarreling van mariene sneeuw in het pikdonkere water aftekent, als het enige bewijs van leven in een van de meest geïsoleerde en ongenaakbare omgevingen op aarde.
Sirena-diep