In de schemering tussen 500 en 700 meter diepte hangt een ijle sluier van glazige pelagische garnalen boven een zachtjes afhellende bodem van donker sediment en verspreid gesteente, een levend wolkgordijn dat langzaam pulseert alsof de oceaan zelf ademhaalt. De carapaxen van deze dieren zijn zo doorzichtig dat ze nauwelijks bestaan — slechts de donkere stippen van hun ogen en de zilveren weerspiegeling van inwendige organen verraden hun aanwezigheid in het waterkolom, terwijl de zwakke resterende blauwe daglichtsluier van ver boven hen even oplicht als spiegeltjes langs de randen van hun lichamen. Op deze diepte, waar de druk meer dan vijftig atmosfeer bedraagt en het zonlicht tot een nauwelijks meetbare kobaltschemer is gereduceerd, flakkeren geïsoleerde punten van bioluminescentie koel en blauw op binnen de wolk — chemische lichtsignalen van organismen die communiceren, jagen of verdwijnen in een taal die miljoenen jaren ouder is dan het menselijk oog. Onder de garnalenwolk lost de helling op in blauwzwart, doorwaaid van mariene sneeuw, de onophoudelijke regen van organisch materiaal die energie vanuit de verlichte bovenwereld naar dit stille, drukkende domein transporteert, onzichtbaar en ongestoord.
Schemerlichtzone