Rond 850 tot 950 meter diepte heerst een stilte die geen geluid kent, alleen de nauwelijks voelbare trilling van water onder een druk van ongeveer 90 atmosfeer. Het laatste spoor van zonlicht — een uiterst vage, verre kobaltgloed ver boven — lost op in het blauwzwart dat het open water hier volledig in bezit heeft, terwijl minuscule deeltjes mariene sneeuw geruisloos dalen als de neerslag van een wereld die boven hen bestaat maar hen niet raakt. Doorheen dit leegte glijden drakenvisseneen (familie Stomiidae), hun ragfijne, zwartfluwelen lichamen bijna opgelost in het omringende duister, alleen verraden door rijen tiny blauwgroene fotoforen die korte stippellijnen langs flanken en buikzijde tekenen — bioluminescente sporen die evenzeer sterrenbeelden zijn als communicatiemiddelen of lokmiddelen in een wereld zonder zonlicht. Een nauwelijks zichtbare, doorzichtige geleiachtige draad lost op in de diepte, terwijl verderop een zilverachtige flits van een onbekend mesopelagisch dier even opschittert en verdwijnt — leven dat bestaat in zijn eigen termen, blind voor elke buitenstaander, in een oceaan die zijn geheimen bewaart alsof er nooit een oog naar heeft gekeken.
Schemerlichtzone