Papegaaivis Carbonaat Terras

Op geringe diepte, waar het zonlicht het zeewater nog volledig doordringt, strekt een breed terras van massieve koraaldomen en gebroken kalksteenrubble zich traag glooiend uit over de bovenste voorrifhelling. Golfvormige lichtpatronen — caustieken gevormd door het bewegende wateroppervlak boven — glijden onophoudelijk over het poreuze koraalskelet en de zandzakjes tussen de fragmenten, en geven het geheel een levende, ademende warmte. Papegaaivissen bewegen zich systematisch over het karbonaatoppervlak en raspen met hun geharde snavelartige bekken het bekalkte gesteente en aangekoekte algen los, waarbij korte, melkachtige wolkjes van fijn koraalzand vrijkomen en langzaam uiteenvallen in de heldere, blauwgroene waterkolom — een stille maar voortdurende bijdrage aan de sedimentatiecyclus die tropische witte zandstranden voedt. Gorgo­nische waaierkoralen strekken hun vertakte armen in de zachte stroming, terwijl in een beschutte holte de door­schijnende tentakels van een anemoon een klein gezelschap clownvissen omhullen, wier glanzende schubben de dansende lichtstrepen weerkaatsen. Dit is een wereld van biologische en geologische intensiteit, gebouwd door miljoenen koraaldieren en gedragen door de onuitputtelijke energie van het zonlicht, die hier, op deze ondiepe rifflanken, ononderbroken neerdaalt in een oceaan die bestaat volledig op eigen kracht.