Langs de rand van het atol daalt een verweerde kalkstenen richel steil weg in het open water, haar onderkant uitgesleten door eeuwenlange branding tot een beschutte overhang bezaaid met kelkkoralen en minuscule poliepen die in dit gedempte schemer gedijen zonder zonlicht nodig te hebben. Onder de rand hangt een dichte school glazige sweepers in gelaagde formaties, hun doorschijnende lichamen en zilveren ogen opvangend wat er als zacht, diffuus daglijcht vanuit de open zee naar binnen reflecteert — een levend gordijn van vis dat zich aanpast aan het ritme van de stroming. Op de buitenrand zwaait een gordijnkoraal traag mee met het getijdewater, terwijl takkoralen en massieve kolonies de kalkstenen lip bezetten; in een beschutte nis nestelt een zeeanemoon een paar anemonenvissen, en voorbij de rand maalt een papegaaivis over het zonverlichte gesteente, carbonaatdeeltjes als een spoor van zand achterlatend. Van ver boven glijden goudkleurige lichtbundels — gebroken door een rimpelopervlak tientallen meters omhoog — langs de overhang en tekenen dansende causlichtpatronen op koraalstructuren en witte zandplekken, terwijl de open waterkolom voorbij de richel van levendig turkoois verdiept naar kobaltblauw, een stille herinnering dat deze rifelrand onafgebroken afloopt naar de abyssale duisternis ver beneden.
Koraalrif