Op de bodem van de Kermadec-trog, op een diepte waar de hydrostatische druk oploopt tot meer dan achthonderd atmosfeer, strekt zich een uitgestrekt vlak uit van chocoladebruin slib — afzettingen van fijn organisch materiaal dat gedurende eeuwen langzaam neerdaalde vanuit de waterkolom daarboven en zich hier, in deze tektonische trechter, heeft geconcentreerd. Over dit stille, bijna bewegingloze landschap bewegen zich verscheidene reusachtige amphipoden van de soort *Hirondellea gigas*, elk tot meerdere centimeters lang, met doorschijnend crèmekleurige lichamen waarin de segmentatie, de fijne poten en de bleke ingewanden vaag zichtbaar zijn door het haast onstoffelijke omhulsel van hun pantser. Zij werpen geen schaduwen — er bestaat hier geen licht dat schaduwen zou kunnen vormen — maar langs hun carapax weerspiegelen zwakke cyaanblauwe en groenachtige bioluminescentieflitsen, afkomstig van vrijdrijvende planktonische deeltjes hoog in de waterkolom, net genoeg om hun aanwezigheid te onthullen in de anders ondoordringbare duisternis. Het sediment is bezaaid met organisch driftvlokken — mariene sneeuw die de enige verbinding vormt met de zonverlichte oppervlakte duizenden meters hoger — en aan de rand van het vlak verdwijnt de bodem abrupt in een absolute, grenzeloze zwarte leegte. Dit is een wereld die bestaat in volkomen stilte, bij temperaturen net boven het vriespunt, onveranderlijk en onbewust van tijd, waar het leven zich heeft aangepast aan omstandigheden die het menselijk lichaam in seconden zouden vernietigen.
Kermadec-trog