Op een diepte waar zonlicht al millennia niet meer doordringt, rijst een verweringsoud sulfide-gewelf op uit het basalt — een minerale poort gevormd door eeuwenlange neerslag van ijzer, koper en zinksulfiden vanuit oververhit, chemisch rijk water. Door de opening tekenen zich op de achtergrond zwarte rookstacks af die bij ruim 350 °C thermaal fluïdum uitstoten, een temperatuurverschil van meer dan 300 graden ten opzichte van het omringende abyssale water, waardoor het mengsel als zilverachtige sluiers door de passage stroomt in zichtbare warmtedistorsie. Aan de beschaduwde voet van het gewelf bedekken bleke limpetten en witte tweekleppigen het poreuze sulfidegesteente in dichte clusters — organismen die hun leven bouwen op chemosyntheseprocessen, waarbij micro-organismen zwavelwaterstof omzetten in organische materie en zo de volledige voedselketen voeden, onafhankelijk van zonlicht. Dichter bij de actieve schoorstenen bewegen geestachtige yetikrabben en Riftia-buiswurmen zich in de flauw oranjerode chemoluminescentie van de pluimen, terwijl schaarse cyaangroene bioluminescente vlekken oplichten in de omliggende duisternis, afkomstig van drukbestendige fauna die de waterkolom bevolken. Op een druk van meer dan 200 à 400 atmosfeer bestaat hier een primordiale wereld die volledig op eigen kracht functioneert — stil, donker en volkomen onverschillig voor alles buiten zichzelf.
Hydrothermale bronnen