Op vier- tot zesduizend meter diepte strekt de abyssale vlakte zich uit als een van de uitgestrektste landschappen op aarde: een vrijwel egale woestijn van fijn siliceus en kalkachtig slib, bezet met een druk mozaïek van meanderende sporen, overlappende kruipbanen en korrelige fecale bolletjes die de langzame passage van holothuriën verraden. Deze zeekomkommers — zacht van lijf, doorschijnend, in tinten crème en zwak lila — bewegen geruisloos over het sediment, terwijl zij continu organisch materiaal uit de bovenste sliblaag filteren en zo de stofkringloop op de diepzeebodem in stand houden; bij een druk van veertig tot zestig megapascal en watertemperaturen van amper één tot drie graden Celsius is dit leven tot het uiterste vereenvoudigd maar nimmer afwezig. Verspreid over het substraat liggen mangaanknollen met erosiehalo's in het omringende slib, en hier en daar verankeren gesteelde zeelelies zich aan harde fragmenten, de laatste resten van vergane structuren op dit anders zo uniforme tapijt. Mariene sneeuw daalt tergend langzaam neer door de waterkolom en voedt het gehele ecosysteem met gesedimenteerde resten van plankton uit de verlichte wereld ver daarboven, terwijl her en der minuscule bioluminescente vonkjes — afkomstig van drijvende organismen in de grenslaag boven de bodem — de reliëfs van sporen en fecale kegeltjes zacht omlijnen alvorens de vlakte in partikelachtige duisternis oplost.
Diepzeevlakte