Op 620 meter diepte, waar het continentaal plat abrupt afbreekt en de helling steil wegzakt naar het duister, tekent zich een majestueus halfcirkelvormig amfitheater af in de rotswand — het litteken van een massale onderwaterglijding die ooit tonnen sediment de diepte in stuurde. De blootgelegde wanden tonen gelaagde banden van gecompacteerde klei en gebroken slibsteen, elk strata een archief van duizenden jaren afzetting, nu kaal en open in het diepe blauw dat nauwelijks doordringt vanuit de oppervlakte ver boven. Bij een druk van ruim vijftig bar en watertemperaturen rond de vier à vijf graden Celsius hangt een grenadiersvis — Macrouridae, een van de meest karakteristieke bewoners van de mesopelagische overgangszone — roerloos boven de slibbige bodem, zijn langgerekte staart langzaam verdwijnend in de nevelachtige nepheloïde laag die als een fluistering van zwevend sediment over het bassin drijft. Verspreide transparante garnalen en kleine bodemdieren klampen zich vast aan de randen van omgevallen blokken, terwijl mariene sneeuw — de gestage regen van organisch materiaal van boven — alles bedekt in een zachte, onzichtbare stilte. Aan de donkerste randen van het amfitheater flikkeren microscopisch kleine bioluminescente lichtpuntjes van plankton en geleiachtige organismen, sterren in een wereld die bestaat zonder getuigen.
Continentale helling