Op de top van een onderzeese vulkaan, waar het gebroken basalt het sterkst door de stroom wordt gegeseld, vormt zich achter een stompe rotsrug een kortstondige schuilplaats: duizenden kleine zilvervisjes hangen in een trillende wolk, hun schubben oplichtend in het gebroken zonlicht dat als schuine godrays door het turquoise water daalt en causale patronen tekent op het met corallijnen bedekte gesteente. De top van de seamount gedraagt zich als een offshore oase — de harde ondergrond vangt de stroom, concentreert plankton en brengt voedselketens op gang die elders in de open oceaan verspreid zouden zijn — waarboven caranx in compacte scholen patrouilleren en tunas in rechte aanvalslijnen de buitenrand van de prooibal doorsnijden. Op de iets diepere richels van de kraag klampen zwarte koralen zich vast aan het steen, terwijl gorgonen vanuit de stroomgerichte rand als donkere vlaggen meewaaien met de passerende waterkolom; kleine zakjes bleek zand zijn weggezakt in de depressies tussen de vulkanische ruggetjes. Waar het plateau abrupt afbreekt, lost het zonverlichte turkoois binnen enkele meters op in koud ultramarijn diepwater — een grens die voelbaar is als een drempeldruk, als een herinnering dat deze rotstop slechts de smalle kruin is van een berg die duizenden meters omhoog reikt vanuit een eeuwige duisternis eronder.
Top van een zeeberg