Langs de grens waar het rif abrupt overgaat in open zand, eindigt het woud van reuzenwier even onverwacht als een bosrand aan zee. De bronsgouden stipes van *Macrocystis pyrifera* rijzen uit ruwe, met korstalgen begroeide rotsen, hun holdfasts stevig verankerd in het steen, terwijl boven in het bladerdak de pneumatocysten als parels glinsteren in het gebroken zonlicht dat in brede godstralen door de waterkolom valt. Op de grens van rif en zand glij een ronde vleet — *Myliobatis californica* — geruisloos over het geripte sediment, een vage vore achterlatend die langzaam wordt uitgewist door de subtiele stroming van het koude, zuurstofrijke kustwater. Oranje garibaldi's, *Hypsypops rubicundus*, zweven tussen de kelpkolommen als levende vlammenpunten in het groenig-geparelde schaduwlicht van het woudinterieur, terwijl een zeeotter hoog in het drijvende bladerdak rust, nauwelijks zichtbaar in het door de oppervlakte gebroken licht. Dit is een ecosysteem van uitzonderlijke biologische rijkdom — een door algen gedragen bouwwerk dat licht omzet in structuur, en structuur in leven, zonder getuige en zonder stilte die verstoord hoeft te worden.
Kelpwouden