Bijlvis boven de Nevel

Op 370 meter diepte staart de camera van de lander omhoog in een wereld die nauwelijks nog licht verdient om zo te heten: het resterende daglicht heeft zich teruggetrokken tot een nauwelijks tastbaar kobaltblauw schijnsel, een sterrloze schemering die alles boven de lens in zachte silhouetten oplost. Door dat doorzichtige duister drijft de diep-verstrooiingslaag als een levende mistbank voorbij — een volumetrische wolk van krill, kleine garnalen en myctofiden op uiteenlopende afstanden, sommige zichtbaar als donkere speldenprikken, andere als flitsende zilverreflecties wanneer hun schubben het zwakke licht vangen, terwijl fragiele ribkwallen en sifonoforen nauwelijks waarneembaar pulseren in de diepere duisternis achter de zwerm. De druk op deze diepte bedraagt al ruim 37 atmosfeer, genoeg om de zwemblaas van iedere myctofide samen te persen en zijn akoestische weerkaatsing te veranderen — dezelfde eigenschap die sonarmachines tijdens de Tweede Wereldoorlog deze biologische horizon voor een tweede zeebodem deed aanzien. Dan, voor één gevroren ogenblik, verschijnt er in het bovenste derde deel van het beeld een enkele bijlvis: papierdun, metaalglanzend, zijn spiegelende flank oplichtend als een muntstuk in het zwakke blauw, waarna hij zich even geruisloos oplost in de omringende nevel als hij gekomen is, en de onmetelijke leegte achter de zwerm des te indringender achter laat.