Op 430 meter diepte langs de continentale helling glijdt een levende rivier van lantaarnvisjes — myctophiden, elk nauwelijks een handlengte lang — stroomopwaarts langs de helling in een losse, vloeiende processie. Hun zilveren flanken vangen de allerlaatste resten van het daglicht dat vanuit de verre oppervlakte neerzijgt: een koud, blauwgrijs schijnsel dat voor een fractie van een seconde oplicht wanneer een vis kantelt, als munten die draaien in het donker. Langs hun buikzijde beginnen de ventrale fotoforen te ontwaken, minuscule stipjes van cyaanwit licht die als koude vonken prikken tegen het omringende indigo-zwart — bioluminescentie niet als signaal maar als taal, gesproken in een oceaan die geen getuigen kent. Links rijst de wand van de helling op in gebroken rots en sediment, doorsneden door smalle geulen en ravijnen, met zachte slierten fijn slib die als gordijnen over de richels hangen en de duisternis van de axiale geul die onzichtbaar wegzakt in de diepte. Het water is koud en vrijwel bewegingloos voor het oog, gevuld met dwarrelend marien sneeuw en doorzichtige geleiachtige planktonorganismen die alleen zichtbaar worden als ze langs het spaarzame licht scheren — druk van vijftig atmosfeer, temperatuur net boven het vriespunt, en een stilte zo volledig dat die zelf een textuur lijkt te bezitten.
Continentale helling