In de bovenste laag van de oceaan, waar zonlicht nog diep genoeg doordringt om fotosynthese mogelijk te maken, verandert een bloei van fytoplankton het water in een levend, opaak groen. Miljarden microscopische algen — diatomeeën, dinoflagellaten, coccolithoforen — zweven vrij in de waterkolom en absorberen zo veel licht dat de zon zelf oplost in een brede, melkachtige gloed, zonder scherpe contouren of harde schaduwen. Tussen de fytoplanktoncel drijven copepoden, nauwelijks een millimeter groot, met doorzichtige poten en antennes die het omringende water filteren op voedseldeeltjes, terwijl organisch materiaal — mariene sneeuw in wording — langzaam neerdaalt als stof in een verlaten bibliotheek. De druk hier, op enkele tientallen meters diepte, verschilt nauwelijks van het oppervlak, en toch is dit de motor van de gehele oceaan: hier wordt koolstof vastgelegd, zuurstof geproduceerd en energie ingevangen die uiteindelijk elke diepzeekreeft en elke abyssale bacterie voedt. Het water is niet leeg maar onzichtbaar vol — een levend medium dat bestaat en bloeit, onverschillig en ongestoord.
Zonverlicht oppervlaktewater