Gorgoon Loefwaartse Richel

Op een diepte van dertig tot vijftig meter rijst de top van een onderzeese vulkaan omhoog in het zonbeschenen water, waar sterke, aanhoudende stroming het basalt schoongeboend heeft tot bloot steen met scherpe breukkanten en ondiep uitgehouwen groeven in het vulkanische gesteente. Langs de loefzijde van de richel staan dichte rangen van rode en gouden gorgonen in één richting gebogen, als een stille stoet waaiers die volledig zijn uitgespreid in de stroom, hun vertakkingen bezet met fijn zichtbare poliepen die elk voorbijdrijvend planktondeeltje onderscheppen. Schuin invallend zonlicht daalt vanuit het heldere oppervlak ver boven in lange lichtbanen door het blauwgroene water, waarbij caustieken flikkeren over het koraalrif en de kleuren van de gorgonen nabij de rots nog levendig rood en goud zijn, terwijl ze met de afstand vervagen tot een diep kobaltblauw. Kleine vissen zoeken beschutting tussen de zeewaaiers, een school zilveren caranxen wendt boven het plateau met flitsende spiegels van puur zonlicht, en verderop boven de steile rand jagen gestroomlijnde tonijnen door verdichte scholen van kleine visjes — de stille kracht van een oceaan die bestaat zonder getuige, volledig gevormd door stroming, geologie en leven.