Bliksem Verbrijzelde Horizon

In het holst van de nacht scheurt een ontlading van atmosferische elektriciteit het wolkendek open en verlicht voor een fractie van een seconde een zee die volledig buiten menselijk bereik opereert: golvenbergen van acht tot tien meter hoog, met kammen die door orkaankrachtige wind horizontaal worden afgescheerd tot lange slierten schuim en spindrift. Het grensvlak tussen oceaan en atmosfeer is hier geen lijn maar een gewelddadige overgangszone van slechts enkele decimeters dik, de zeewatermicrolaag, waarin brekende golven miljarden luchtbellen injecteren die de zuurstofuitwisseling tussen oceaan en atmosfeer op dramatische wijze versnellen — een proces dat mede het klimaat van de planeet reguleert. De hydrodynamische druk fluctueert voortdurend door de passererende golftoppen, terwijl Langmuir-circulatie en windschuif het bovenste waterlaagje doorkneden en warm en koud water, zout en neerslag onophoudelijk mengen. Tussen de flitsen valt de zee terug in volstrekte duisternis: geen bioluminescentie dringt door in dit turbulente oppervlak, het schuim wordt zwart, de trossen water botsen geruisloos in het onzichtbare, en de oceaan bestaat, zoals altijd, volledig op zichzelf.