Groen bloei ansjovis sluier

De duiker zweeft bewegingloos in een wereld van melkachtig smaragdgroen water, volledig omsloten door een levend gordijn van ansjovis dat zich in perfecte synchronisatie als één organisme uitvouwt en samentrekt — duizenden zilvergroene lichamen die in een fractie van een seconde omslaan van doorzichtig vlies naar spiegelend flitslicht. Dit is de epipelagische waterkolom op haar productief rijkst: een fytoplanktonbloei heeft het zonlicht gefilterd en verstrooid tot een diffuse, zilveren gloed die van het bewolkte oppervlak neerdaalt en het water van binnenuit lijkt te verlichten, terwijl mariene sneeuw — fijn organisch materiaal, larvale organismen en afgestorte cellen — voortdurend door het blikveld dwarrelt en de zichtbaarheid inkort tot een fluweelachtige, partikelrijke haze. Donkere makrelen schieten in zuivere halvemaan-bogen door de scholenformatie, waarbij ze voor één ademtocht holtes openen in de vis­wand die onmiddellijk weer sluiten, een jachtgedrag dat de antipredat­orische samendrukking van de ansjovis juist versterkt — het zogeheten confusion effect maakt het voor roofdieren nagenoeg onmogelijk één individu te isoleren. Onder de duiker lost het groen langzaam op in koel olijfblauw, zonder zichtbare bodem, alleen open water dat dieper wordt en kouder aanvoelt, terwijl boven hem het oppervlak nog slechts als een bleek, nauwelijks aangeduid lichtplafond bestaat — een herinnering dat er een andere wereld is, ver weg.