In ondiepe stroomgeulen van een tropisch koraalrif, op slechts vier tot acht meter diepte, heerst een wereld van onstuitbaar leven en doordringend licht. Karmozijnrode en olijfgroene zeeanemonen klemmen zich vast aan afgeronde koraalkoppen van kalksteenarchitectuur, hun tentakels zacht meegolvend in de doorzettende getijdenstroom, terwijl kleine oranje-witte anemoonvissen vliegensvlug tussen de slingers van zuigende cellen door flitsen — een samenleving gebaseerd op wederzijdse bescherming, scherp ingevroren in het heldere water. Op deze geringe diepte oefent de druk nauwelijks meer dan één tot twee atmosfeer uit, en het zonlicht valt in brede, dansende caustieken door het gerimpelde oppervlak naar beneden, verlicht de koraaltexturen en fijne zwevendde planktondeeltjes, en kleurt het water een levendig turkoois dat naar dieper blauwgroen overgaat naarmate de pas zich uitstrekt. De omringende koraalarchitectuur — vertakkende en massieve koralen, waaierkoralen die leunen in de stroom, zandlinten tussen de bommies — is het resultaat van duizenden jaren kalksteen opgebouwd door microscopische poliepen die leven in symbiose met fotosyntetiserende zoöxanthellae, waarmee het rif als geheel meer primaire productie genereert dan de meeste tropische regenwouden. Ergens langs de rifrand schaaft een papegaaivis onverstoord koolstofrijke carbonaten af, en het zachte geruis van stromend water en knappende garnalen vult een ruimte die volledig buiten het menselijk bewustzijn bestaat.
Koraalrif