Na de storm hangt het water vol met losgerukte bladeren en gebroken pneumatocysten van *Macrocystis pyrifera*, de reusachtige kelp die langs de Californische kust towerende zuilen vormt van wel dertig meter hoog — levende architectuur verankerd aan rotsachtige riffen op enkele meters tot enkele tientallen meters diepte, waar druk nauwelijks een rol speelt maar de kracht van golven en deining de hele gemeenschap voortdurend kneedt en herschikt. Door de gescheurde bladerdakopeningen boven dalen smaragdgroene en turquoisblauwe lichtschachten neer, gebroken in trillende caustieken die over pas kaalgeschuurde basaltrotsen glijden — rotsen waarvan het oppervlak door de storm is ontdaan van aangroei en nu opnieuw bezaaid raken met paarse zeeëgels die diep in de spleten wegkruipen, elke stekel scherp opgetekend in het gefilterde oceaanlicht. Fijn silt, plankton en organische fragmenten zweven vrij door de waterkolom, zichtbaar in het omgevingslicht als een levende nevel van voedingsstoffen die de hoge productiviteit van dit ecosysteem onderhoudt — kelp groeit hier tot wel dertig centimeter per dag wanneer koud, nitraatrijk opwellingswater langs de kust omhoogstroomt. Hoog in de resterende stipes weven oranje garibaldi's (*Hypsypops rubicundus*) tussen de slingerende bladeren, hun kleur fel contrasten met het jade- en kobaltgroen van de waterkolom, terwijl het gehavende maar veerkrachtige kelpwoud zich stil begint te herstellen, zoals het al millennia lang doet — zonder getuige, enkel zichzelf.
